Algemeen:

In de laatste week van september 2002, hebben mijn vrouw (Gon) en ik een rondreis gemaakt door West-Turkije; ook wel bekend als West-Anatolië. Het was een "Arke" reis.

Daarvan een verslag op deze pagina. Voor de historische gegevens, verwijs ik naar de bestaande reisboeken. Ik geef hier alleen mijn ervaringen weer. Ik heb 450 foto's gemaakt. Hier een selectie daarvan.

U kunt dit verslag ook downloaden als Word document (339kb).

Dag 1:

Op zaterdagavond 21 september, vetrokken wij uit Amsterdam met bestemming Bodrum. Om 2.30uur plaatselijke tijd, landen wij na een voorspoedige vlucht. Ook paspoort controle, visum regelen en de koffers, gingen snel. Er stond een busje klaar om ons naar een hotel te brengen, waar wij de 1e en de laatste nacht van de rondreis zouden doorbrengen.
Helaas..........we werden naar een verkeerd hotel gebracht. Busje was inmiddels weg en moest weer opgepiept worden. Kwam na een half uur en na nog een half uur, waren wij dan uiteindelijk in het hotel. Het was dus inmiddels 3.30uur en om 10.00u. begon onze rondreis. Dus weinig slapen en daar zo de rest van de week ook niet veel meer van komen.

Wel een mooi hotel; 4 sterren, net als de rest van de hotels tijdens de rondreis, op 1 na. Dat was 5 sterren.
Achteraf bleek dat wij onze jassen (nodig in Holland) op de kamer hadden laten liggen. Gelukkig bleken die er nog te zijn na afloop van de rondreis, alleen een mooie balpen (relatiegeschenk van een wethouder uit Zaandam), bleek verdwenen....

Dag 2:

Het was zondag en om 10.00 uur begint dan onze rondreis. Onze reisleider heette Gütman (meen ik). Hij was geboren en opgegroeid in België en sprak Nederlands. Hij was ook afgestudeerd archeoloog. Dat kwam goed te pas tijdens de rondreis. Wij zouden immers vele opgravingen bezoeken. De chauffeur was vakbekwaam en kwam uit Koerdistan. We zullen vandaag 250 km rijden.

De 1e stop zou Ephesus worden en daarna de overnachting in Izmir. "Ergens" onder weg, hadden wij een stop voor de lunch. Hier kwamen wij voor het eerst in contact met de uitgebreide Turkse keuken. De specialiteit van deze streek was (vertaald) "vrouwenbillen". Ik kan het ook niet helpen...Bijgaand een foto. Het leek op een bamibal, maar smaakte prima. Het was gemaakt van gehakt met kaas, melk en wat groente.

In de middag kwamen wij aan in Ephesus. Dit was een der grootste en schitterendste steden uit de antieke wereld.  Zowel in Griekse- als Romeinse tijden. Ook bekend uit de bijbel. Het was immers hier dat de apostel Paulus zijn preken hield om de bevolking van de God "Arthemis" te laten afkeren. Ook Johannes zou hier zijn evangelie hebben geschreven. Helaas zijn er tijdens de opgravingen, veel kunstschatten "verdwenen" naar het British Museum in Londen....Hier stond ook ooit de Arthemis tempel, dat 1 van de 7 Wereld wonderen was uit de oudheid. Daar staat nu alleen nog een zuil van, daar hij in 262 n. chr. werd verwoest door de Goten.
Deze stad heeft zowel een Griekse- als een Romeinse bloeitijd gekend. Daartussen zat ca. 1000 jaar. Restanten van beide culturen vind je hier ruimschoots terug.
Verreweg de bekendste daarvan is de Celsus-bibliotheek. Die staat ook op elke ansichtkaart hier vandaan. Bijgaand een foto. Helaas stond de zon op dat tijdstip niet op de voorkant..:-(

Over deze stad, zou ik zo een A4tje vol kunnen tikken, maar ik wil me toch beperken. Voor verdere info zal je dus een boek of website nodig hebben.

Vervolgens door naar Izmir, voor diner en overnachting. Ook hier weer een prima hotel. Izmir is een grote stad (1,1 miljoen inwoners), maar weinig interessant. Vroeger was deze stad bekend onder de naam "Smyrna". Je weet wel...van die tapijten.

Dag 3:

Vandaag gaan wij eerst naar Bergama, in de Griekse tijd bekend als Pergamon. Daarna naar Canakkale voor diner en overnachting. We rijden vandaag 350 km.

In veel opzichten lijkt dit wel wat op Ephese, maar deze stad was vroeger nog veel groter. Pergamon was o.a. bekend vanwege de op 1 na grootste bibliotheek ter wereld, met 200.000 boeken met banden van perkament. Dit woord is dus afgeleid van Pergamon.
Ook is Pergamon bekend als de stad met het 1e ziekenhuis (Asklepeion) ter wereld. Hier komt ook het het teken vandaan, waarvan de doktersesculaap is afgeleid. Dit ziekenhuis is nog redelijk bewaard gebleven.
Verder heeft hier ooit het beroemde Zeus altaar gestaan, dat eveneens 1 van de 7 Wereldwonderen uit de oudheid was. Maar dit altaar is (helaas met toestemming van de toenmalige sultan) verhuist naar het museum in Berlijn. Daar staan meer beroemde zaken uit West-Anatolië, zoals later zal blijken. Verder hier o.a. de tempels van Pallas Athene en Trajanus, de Acropolis en een groot amphitheater.
Pergamon ligt, i.t.s.t. Ephese, boven op een berg. Dit geeft dus een heel mooi uitzicht. Bijgaand 2 foto's.

Na het indrukwekkende Pergamon (nog steeds prachtig weer), vertrek naar Canakkale voor diner en overnachting. Dat was Hotel Tusan. Weer een prima hotel.. Deze keer met een mooi uitzicht over de monding van de Dardanellen. We hebben hier in het donker op een schommelbank tussen de pijnbomen naar de overkant zitten staren. Het was hier volkomen stil en donker, ook al omdat de stroom nog al eens uit viel. Moet overdag ook mooi zijn, maar daar hebben wij helaas geen tijd voor.

Dag 4:

Vroeg op vandaag, want wij moeten de veerboot halen die ons naar de overkant van de Dardanellen zal brengen. Een tocht van ruim een half uur. Dat brengt ons dan in het Europese deel van Turkije, bekend als Tracië. We zullen door rijden naar Istanbul, het hoogtepunt van de rondreis. We zullen vandaag 320 km. rijden.

We rijden (voor de veerboot) eerst nog naar Troje. Een ieder bekend door het Paard van Troje. Welnu, dit deel van de rondreis zou best kunnen vervallen. Waarom? Omdat er stomweg weinig te zien en en weinig over bekend is (dus ook weinig over te vertellen).
Troje is "ontdekt" door ene Schliemann. Hij ontdekte ook dat er niet 1, maar 9 Troje's geweest zijn, die allemaal boven elkaar liggen. Helaas heeft de goede man veel "meegenomen" en veel vernield tijdens zijn opgravingen.
Omdat er een chronisch geld gebrek is in dit land, stagneren de opgravingen. Er ligt nog zo'n 85% onder de grond. Derhalve is er dus ook weinig bekend. Wat blijft zijn de mythen (sprookjes), zoals die van dat paard. Daarvan staat trouwens een reusachtig exemplaar hier, gemaakt door een Turkse kunstenaar. Je kunt er ook in, maar in feite dus kits.
Waarom gaat iedereen dan toch hier heen? Omdat het nou eenmaal in de reisbrochures staat. "Men" verkoopt "namen". Dat zal later ook blijken bij Pamukkale.
Genoeg over Troje (1 foto gemaakt; plaats ik niet eens). We gaan door naar Istanbul.

Bij nadering van Istanbul, blijkt al dat we met een zeer grote stad te maken hebben. Een onafzienbare zee van huizen, meest flats van 4 en 5 hoog, verspreid over een aantal heuvels. Hoe groot Istanbul wel is, blijkt uit onderstaand statistiek (2001).

enz. Ik zou zo veel meer kunnen opsommen (uit een boek), maar ik laat het hier maar even bij.

Na de lunch in het centrum van Istanbul, gaan wij naar de Aya Sophia. Een indrukwekkend museum. Was ooit een Byzantijnse kerk en vervolgens een moskee. Kemal Ataturk heeft het als moskee gesloten en is sindsdien een museum.
Aan de buitenkant valt het wat tegen. Het is vooral massief, gebladderde rode verf en rode steen. Dat laatste is ook een kenmerk van de Byzantijnse bouw. Je ziet de ouderdom er aan af en wellicht wat gebrek aan onderhoudt (geldgebrek, neem ik aan). Maar binnen is het des te mooier. Het is niet te beschrijven. Je moet het gewoon zelf gezien hebben. Bijgaand weer een foto.

Ruim voor dinertijd, komen wij aan in het fraaie Hotel Yenisehir Palas, waar wij 2 nachten zullen blijven.  De kamers zijn ook prachtig. We hebben de inrichting als model genomen voor de slaapkamer thuis, waar ik net met een renovatie van bezig was (inmiddels klaar).

We hebben waarachtig een paar uur vrij voor dinertijd. Volgens de gids, konden we in het smalle, steile straatje waar het hotel was, naar boven en dan zouden we in een fraaie winkelstraat komen. Maar ik was (weer) eigenwijs. Ik zat niet om een winkelstraat verlegen en het straat je leek verdacht veel op de Warmoestraat in Amsterdam.

Dus naar de andere kant. De kant van het centrum. Ik dacht de lange brug, vlakbij, over te steken en dan zouden wij aan de kant komen waar "het" gebeurde. De fraaie kant van de Gouden Hoorn. Dit is overigens het water dat het oude en wat nieuwere centrum van elkaar scheid. Beiden nog in het Europese deel.
Maar........we moesten eerst een stuk over de weg lopen (geen stoep) terwijl het razend druk was. Het was spitstijd en Barcelona-Galatasaray zou op TV komen. Met ware doodsverachting, kwamen wij dan aan de andere zijde, waar wij tot de conclusie kwamen, dat oversteken op deze weg niet mogelijk was. Dus maar weer terug, om vlak bij het hotel weer tot dezelfde ontdekking te komen. We zijn tot de middenberm gekomen en na een kwartier maar weer rechtsomkeert gemaakt. Na een stuk doorgelopen te zijn, konden wij door een tunneltje naar de andere kant komen. We hebben in die tijd ook heel wat benzinedampen ingeademd.

Dag 5:

Weer vroeg op pad. Eerst naar de Blauwe moskee. Deze ligt naast de Aya Sophia en ook aan het Hippodrome.
Deze is (uiteraard) uit de Romeinse tijd en kon toen maar liefst 150.000 mensen bergen! Nu is daar vrijwel niets meer van over en is het een park. In het midden staan 3 obelisken. De oudste, een Egyptische van ca. 3500 jaar oud, kon ik nog net fotograferen. Tijdgebrek was namelijk de rode draad tijdens de 2 dagen in Istanbul. Dit heb ik het voornaamste nadeel van deze rondreis gevonden. Je kon net even ruiken aan een aantal bezienswaardigheden en velen zelfs dat nog niet eens. IK denk er over "eens"  een stedentrip van b.v. 2 dagen te maken naar Istanbul. Maar dat ter zijde.
De Blauwe moskee dus.
Bij de ingang, troffen wij een groep mannen aan in oude Osmaanse kleding.
Deze moskee is ook nog als moskee in gebruik. Vooral binnen kom je ogen tekort. Prachtig. Ook hier weer: dit is niet te beschrijven. Ik zal het ook niet proberen. Kijk maar eens op de foto-serie van Istanbul. Daar ook meer foto's van deze moskee en de Aya Sofia.
 

Na de Blauwe moskee, vertrokken wij naar het Topkapi paleis. Voor mij persoonlijk, was dit het hoogtepunt van zowel Istanbul als de gehele rondreis. Juist hier, kwam ik veel tijd tekort.

De meeste bezienswaardigheden in Istanbul, liggen redelijk gegroepeerd op een hoek van de Gouden Hoorn en de Bosporus, dus in het Europese deel.
Op de uiterste punt van die hoek, bevind zich het Topkapi paleis, dus ook met uitzicht op beiden.
Het Topkapi paleis, is eigenlijk een heel groot complex. Je gaat eerst door een poort en komt dan in een heel groot en groen park. In het midden daarvan, is weer een poort (alleen voor voetgangers), geflankeerd door 2 torens, en hierdoor kom je in het eigenlijke paleis. Maar ook dit bestaat niet uit 1 gebouw, zoals meestal elders in Europa, maar uit meerdere gebouwen, elk meestal met een binnenterrein/tuin.
Rondom het eigenlijke paleis, in het grote park, zijn meerdere gebouwen, die elk ook weer een (belangrijk) museum herbergen, zoals het Archeologisch museum. Wij zijn zelf alleen maar in het paleis zelf geweest.

Zo waren wij ook in de schatkamers. Het is maar wat je er van verwacht, maar mij viel het ietwat tegen. Ik denk dat het komt door de sobere presentatie in simpele vitrines. De rest van de ruimte was vrijwel leeg, op een ronde bank in het midden na.
Veel, heel veel geschitter van edelstenen. Zo ook van de zgn. "Lepelmaker diamant". Dit zou een der grootste ter wereld moeten zijn. Hij was echter niet ingezet in een voorwerp, zoals de Koh-I-Noor in de Londense Tower en daardoor minder spectaculair.
Ook waren er enige tronen van sultans, rijk bestrooid met allerhande edelstenen. 

Een volgend gebouw herbergde allerhande Moslim relikwieën. Zoals een kistje met baardharen van de profeet Mohammed, een voetafdruk van de profeet, evenals een vlag, mantel en een tand van hem. Er was in die zaal ook een hokje (soort telefooncel) waar een geestelijke, met behulp van een microfoon, een stuk uit de Koran aan het voordragen was. Althans, dat neem ik aan. Het klonk zo, maar ik versta het niet....Het gaf wel een extra dimensie aan die zaal.
Ik kan mij goed indenken, dat moslims dit als een zeer heilige plek beschouwen. Er waren dan ook enige, vooral oudere, mannen die volledig opgingen in hun gebed, voor de vitrines.

Vervolgens waren wij in de voormalige keukens van het paleis en de karavansaray. Dit laatste was een rustplaats voor reizigers. Het was gebruikelijk dat men daar gedurende (ik meen) 1 dag te eten kreeg en een rustplaats voor zowel reiziger als reisdier. De keukens waren zeer groot, omdat er eten werd klaar gemaakt voor de Sultan familie, het gehele personeel en de vele dagelijkse bezoekers.
Nu is er in dit gebouw een tentoonstelling van Chinees en Japans porselein. Maar dan wel heel oude en kostbare......
Zo ook een ruimte met fraai zilverwerk.

De harem werd ons door de gids min-of-meer afgeraden, omdat er weinig te zien zou zijn. Later zag ik in een fotoboek, dat alleen al de kamers zeer de moeite waard waren. Maar ik zou er toch geen tijd voor gehad hebben....:-(

Wat ook zeer de moeite was, was de "poort van de witte Eunuchen" en de ontvangstruimte van de sultan. Van beiden hier een foto.

Ja, en zo was er nog VEEL meer te zien. De indrukken hier waren nogal overweldigend. Ik wil hier zeker ooit nog eens terug komen.

Na ons bezoek aan het paleis, gingen wij met de bus langs de Bosporus, richting Zwarte Zee. Vlak voor het eind, met de monding van de Zwarte Zee in zicht, was het tijd voor de lunch. Daarna was het tijd voor een boottocht vanaf deze plaats, terug naar de Gouden Hoorn. Een tocht van een kleine 2 uur. Helaas was het uitgerekend tijdens deze tocht, minder fraaie weer. Wat regen en zware bewolking. Daardoor helaas minder mooie foto's gemaakt.
Aan de beide oevers, vele paleizen, buitenhuizen van de welgestelde uit heden en verleden. Ook enkele moskeeën, waaronder de Dolmabahce Moskee, naast het Dolmabahce Paleis. Dit paleis was eind 19e eeuw het nieuwe onderkomen van de sultans, die hier naartoe verhuisden vanuit het Topkapi Paleis. Het was toen n.l. chique om een Renaissance paleis te hebben, zoals in de westerse wereld. Helaas kon de schatkist dit niet meer trekken. Het rijk was al flink in verval geraakt. Het is ook nooit meer goed gekomen....
De boottocht voerde ook nog onder 2 van de langste hangbruggen van Europa door. Deze verbind het Europese continent met het Aziatische.

Nadat we weer voet aan land hadden gezet, gingen wij naar de bazaar. Niet naar de "Grote Bazaar", maar naar de "Egyptische- of Kruiden bazaar". Ik had gehoopt op de Grote bazaar, maar ik denk dat deze Egyptische wel veel authentieker is. Wie wel eens in de bazaar van de Oosterse markt in Beverwijk geweest is, zal veel herkennen. Alleen...........het is dus niet zo groot. Er achter liggen wel smalle- drukke winkelstraatjes, maar vonden wij toch niet zo interessant.  Bijgaand foto.
Kennelijk zijn er in de Grote bazaar o.a. veel (dure) juweliers en is meer op toeristen afgestemd.

Daarna verzamelen bij de Nieuwe Moskee en was het weer tijd voor diner en vervolgens een stadstour bij nacht. Alles dus verlicht. Heel mooi, maar moeilijk te fotograferen, dus niet gedaan...:-(
Deze tocht werd afgesloten met een gezellig partijtje "waterpijp roken"......:-)
Nu ben ik een vervend "anti roker", maar ja, hier ontkwam ik niet aan. We kregen dus een demonstratie en konden daarna zelf aan de slag, zolang wij wilden. Nu gebruikt men voor de toeristen wel een slappe tabak versie. Zgn. appeltabak, met de bijnaam "Tsjernobyl" tabak"......
Ik vond het nogal smaakloos, maar ach....

Nu was het toch echt tijd voor hotel en bed.

Dag 6:

Vandaag vertrek uit Istanbul en op weg naar Bursa. We zullen ca. 350 km rijden.

Ook op deze route, weer een oversteek met een veerboot. Deze keer zal dat ca. 1 uur duren. We waren al via die grote hangbrug naar het Aziatische deel gereden, maar dit was kennelijk een uitloper van de Bosporus.
Voor Bursa, nog een verplichte stop bij een fabriek voor leren kleding. En een winkel uiteraard....Ach, het zal er wel bij horen, maar voor mij hoefde het niet en volgens mij voor de meeste anderen ook niet. De kleding was beslist wel mooi en de kwaliteit straalde er ook af, maar of het goedkoop was, kan ik niet zo beoordelen. Ik denk dat het inderdaad redelijk goedkoop was, maar ook hier kost kwaliteit, geld. Dus die honderden Euro's kan ook ik niet hier en nu uit mijn zak toveren. In de bazaar in Beverwijk kun je beslist goedkoper terecht, maar is de kwaliteit ook in verhouding....
Persoonlijk had ik liever gezien dat wij deze tijd hadden gebruikt voor een dorpje (Cumalikizik), hier slechts 10km vandaan, die volgens de boeken erg authentieke Turkse huizen had en veel voor filmopnamen wordt gebruikt. Maar ja...mij wordt niks gevraagd....:-(

Voor de lunch, kwamen wij aan in Bursa (1,1 miljoen inwoners) en gingen eerst naar een restaurant om de originele Döner Kebab te eten. Volgens de gids, was dit een "uitvinding" uit deze stad. En die was ook beslist ERG lekker!
Bursa was voor Istanbul, de hoofdstad van het toenmalige Osmaanse rijk. Er bevinden zich hier 2 grote- en fraaie moskeeën en het mausoleum van Sultan Mehmet I.

Wij gingen naar de Ulu Cami moskee (de Grote moskee) en naar de Groene moskee.
Beiden kwamen zeer authentiek op mij over. In de Ulu Cami moskee, kregen wij een uitgebreid verhaal over de Islam van onze gids. Wij moesten allemaal hoofd- armen en benen bedekt hebben, hetgeen vaak een komisch effect had. Wij zaten tijdens het verhaal van de gids (erg leerzaam) rond een podium op de grond. Hij ging zo in zijn verhaal op, dat wij op een gegeven moment zeer dringend verzocht werden om snel te vertrekken, daar het tijd was voor het gebed. De gelovigen stonden al te wachten bij de deur. Deze 2 moskeeën hebben een grote indruk op mij gemaakt. Eigenlijk meer dan bij de Blauwe moskee in Istanbul. Van beide moskeeën een foto bijgaand.

Vervolgens waren wij een uurtje vrij. Op een plein, de boekjes gekocht waar ik nu mijn gegevens uit haal (ik heb n.l. niet alles kunnen onthouden). De man in de winkel, vond Groningen zo mooi. Mogelijk. Ik ben er nog nooit geweest....;-)

Tijdens onze wandeling, kwamen wij ook langs het mausoleum van Sultan Mehmet I. Dit is een fraai blauw gebouw met een hoge trap naar de ingang. Zowel binnen- als buiten was het meer dan de moeite waard. De Sultan en zijn familie liggen er overigens niet meer in, maar zijn ergens begraven. Bijgaand 2 foto's.

Nu was het tijd om Bursa te verlaten en op weg naar Afyon, voor diner en overnachting. Dit is een lange rit over de kale hoogvlakten van Anatolië.
Het hotel heet Orucoglu en is een 5(!) sterren Thermen Hotel. Zoiets als Thermen 2000 in Valkenburg...
Het was tegen 20.00u. dat wij hier aan kwamen, maar wij kregen meteen een rondleiding voor de kiezen. Nog voordat wij op de kamers geweest waren. Die rondleiding gold dan het thermen deel en de Hamman (Turks badhuis). Het zag er allemaal erg klinisch uit en inderdaad: er was ook een dokter aanwezig...We konden meteen boeken voor een behandeling. Maar toen wij lieten weten dat wij alleen maar geïnteresseerd waren in het eten en ons bed en daarna weer vroeg zouden vertrekken, beende de dame meteen weg en "mochten" we naar onze kamers. Die kamers, en ook de rest van het hotel, waren inderdaad duidelijk 5 sterren. Tijdens het diner, was er live muziek, maar ietwat luid. Merkwaardig was ook, dat er erg veel groepen vrouwen waren. Deze waren van diverse leeftijd en gedroegen zich relatief erg modern. Zonder doekjes en rokend. Deed vreemd aan, zeker in dit deel van Anatolië.
Dit is een conservatiever deel van Turkije en er lag dan ook een Koran op de kamer. Ik heb Gon dus nog even voorgelezen voor het slapen gaan.

Dag 7:

Vandaag via Pamukkale, naar ons eindpunt van de rondreis: Bodrum. We zullen ca. 350 km rijden.

Deze rit brengt ons eerst naar een tapijtfabriek. Een coöperatie. Dit was beslist zeer interessant en Gon heeft hier ook nog les gehad in diverse handelingen. Bijgaand 2 foto's. Uiteraard was ook hier de mogelijkheid om te kopen. Maar ook hier ging het weer v.a. enige honderden Euro's en hoe relatief goedkoop het ook was (dat was zeker zo) het was teveel voor ons om zomaar even wat te beslissen. In ons geval kwam er bovendien nog bij dat ca. 90% toch wel gericht is op een min-of-meer klassieke inrichting en dat hebben wij zeker niet. Van wat wij  e.v. zouden willen hebben, kon men ook niks laten zien. Kwaliteit was overigens perfect.
De manier van verkopen was overigens nogal verstikkend. Wij waren met 26 personen (ca. 13 koppels) en onmiddellijk na het (zeer duidelijke) technische verhaal, kwamen er uit het niets, 13 verkopers tevoorschijn die elk van de koppels "persoonlijk" begeleidde. Als je ergens alleen maar naar keek, werd het tapijt al uitgerold. Werkelijk "adembenemend" en we zijn snel naar buiten gevlucht. Jammer. Verder niets dan lof hier.

Hiervandaan gingen wij door een bergachtig landschap (Taurus gebergte) richting Pamukkale. Dit is alom bekend vanwege de warmwater bassins die ook sterk kalksteenhoudend zijn. Je ziet ook altijd op ansichtkaarten, mensen hier in pootje baden. Ik had hier hoge verwachtingen van.
Maar helaas............dat kwam bedrogen uit, zoals die gids ons al voor die tijd had gewaarschuwd. Als gevolg van de vele toeristen die hier in de loop der jaren zijn geweest en nog komen, zijn er veel hotels gebouwd, compleet met zwembaden. Al die hotels halen hun water uit de grond (bronnen). Tel daar bij op de irrigatie door de boeren uit de omgeving. Daardoor is het grondwaterpeil zo gezakt dat het merendeel van die terrassen, droog staan. Wat er over is, mag je niet in en is niet meer dan een bodempje water. Bovendien vaak vaal door de vele toeristenvoeten.
Dus een tegenvaller. Net als bij Troje, weten de reisagenten in o.a. Holland dit ook wel, maar men verkoopt nu eenmaal graag bekende namen. En ik denk ook dat de toeristen daar om vragen.....

Wat overbleef was een fraai uitzicht (Pamukkale ligt hoog) en het naastgelegen Hierapolis. Dit is een oud Romeins kuuroord uit de 2e eeuw voor Chr. Dit was veel interessanter, ook door de fraaie blauwe lucht met wat wolkjes en de cipressen die daar stonden. Daarnaast was ook een grote Necropolis (begraafplaats). Zag er ook interessant uit, maar door tijdgebrek, niet geweest.

Daarna door naar de kust. Naar Hotel Kos in Bodrum, waar wij de 1e overnachting ook hadden. Wij hadden hier diner (aan het zwembad) en overnachting. De volgende morgen was het afscheid van de (prettige) groep en gingen wij elk onze weg. Een deel naar huis en een deel naar andere hotels voor nog een paar dagen of een week, zoals in ons geval.

Dag 8:

Na het ontbijt, tijd voor het vertrek naar Hotel Club Metem Village in Gümbet. Een voorstadje van Bodrum. Wij zullen hier nog 1 volle week blijven, om onze ervaringen te laten bezinken en uit te rusten. Niettemin zijn wij toch nog 1 dag naar het Griekse eiland Kos geweest en hebben Bodrum bekeken.
Over zowel het Hotel, Bodrum als Kos,  hieronder meer. De rondreis is nu echter ten einde. Zowel Gon als ik, hadden hier geen spijt van en vooral Istanbul, smaakt naar meer.

Week 2:

Het hotel (Club Metem Village), was zeer compleet en groot. Het was wel enigszins gericht op de doelgroep 30ers en 40ers, gezien het vele (sportieve) entertainment en de wat harde muziek bij het zwembad. Maar dat was van onze kant het enige bezwaar en bovendien een kwestie van smaak.

Je kon er vrijwel alles. Ook (met flessen) duiken, parasailing, waterskiën, massages, etc. Het eten was uitstekend. telkens uitgebreide buffets.
Wel was het erg stijl, tegen een heuvel en dus heel veel trappen. Gelukkig zaten wij redelijk beneden, maar dan nog...
En wat ik miste was een soort Internet café. Ik wilde n.l. een e-mail sturen...

Bodrum:

Bodrum is dus een bekende badplaats, maar daarnaast ook een erg oud stadje. Het stond vroeger bekend onder de naam "Halikarnassos".
Een gezellig stadje en een groot kasteel op een heuvel. Dat is nu een museum voor onderwater archeologie en beslist de moeite van een bezoek waard. Al was het maar vanwege het uitzicht. Je vind er o.a. kruiken van 3000 jaar voor Chr.! die men van de zeebodem heeft gehaald.

Kos (Griekenland):

Tot slot op woensdag een bezoekje aan Kos. Dit betrof een retourtje met de veerboot. Een uur varen. Verder waren wij die dag vrij.
De in- en uitcheck is nogal streng en chaotisch. Uiteraard paspoort controle en visumstempel, maar daarna ook bij toegang op de boot, weer die controles van visum en paspoort! Leek mij 1x teveel. Bij terugkomst was het nogal een gedoe om weer bij de goede bus te komen die je terug naar het hotel bracht. Maar wij zijn natuurlijk in Holland wel OVERgeorganiseerd....

Bij aankomst op Kos, ging het wat soepeler, maar ook goede controle. Ja, je zit hier natuurlijk aan de buitengrens van de Europese gemeenschap.
Kos was in zoverre een verademing, dat je duidelijk het gevoel had weer in Europa te zijn. Er waren weer stoepen, alles was netjes en redelijk georganiseerd en......de Euro was weer het betaalmiddel!

Leuk centrum in Kos Stad. Lekker op terras gezeten. En toen de wandeling door de stad. Zo kwamen wij ook op een oud pleintje, waar een zeer oude plataan stond, waaronder (volgens de overlevering) Hippocrates zijn wijsheden verkondigde aan zijn leerlingen. De boom moet zwaar gestut worden, maar doet het nog steeds goed, ondanks zijn gebarsten stam. Bijgaand o.a. de "Eed van Hippocrates". Die wordt nog steeds afgelegd door artsen die afstuderen.
Erg gezellig hier, maar daar dit eiland ook veel door Nederlandse toeristen wordt bezocht, zullen velen dit herkennen.
Ook op Kos is er een groot kasteel uit de kruisvaarders tijd. Ook dit is een museum met fraaie uitzichten en vele archeologische vondsten. In zowel Turkije als op Kos, is het opvallend hoe veel en hoe achteloos men met die vondsten omgaan. Op terreinen en langs wegen, liggen er mee bezaaid.

Tot slot nog, rechts, een foto van het gezellige centrum van Kos stad.

Hier eindigt ook teven mijn verslag. Ik hoop dat geïnteresseerden en mogelijk toekomstige deelnemers aan zo'n rondreis, hier wat aan hebben. Hen wens ik een plezierige tijd in Turkije toe.

Verder kun je mij altijd een e-mail sturen voor aanvullende vragen.