Wij (mijn vrouw en ik) vertrokken op donderdag 16 juni van Amsterdam naar Cappadocië. Wij vlogen met Turkish Air, via Istanbul naar Kayseri. Wij hadden geboekt voor een rechtstreekse vlucht, maar die werd op het laatste moment gecanceld, waardoor wij via Istanbul vlogen en daar moesten overstappen. Dat was weliswaar vervelend, maar het had ook een voordeel: wij vertrokken nu 12 uur eerder dan aanvankelijk de bedoeling was. Daardoor kwamen wij 's avonds om 22.30 uur plaatselijke tijd, aan in het hotel. Dat zou anders in de vroege morgen daarop geweest zijn. Nu dus wel een normale nachtrust...

Zie mijn foto album van Cappadocië.

U kunt dit verslag ook downloaden als Word document (263kb).

Hotel:

Hotel Kelebek:
Na aankomst, wat gedronken en naar bed. De volgende morgen eerst het hotel verkend:
Ik wist uiteraard al van hun website, wat voor een hotel het was: een zgn. grothotel. Hier dus ook kamers in rotsen. Wij hadden deze echter niet. Wij hadden gekozen voor een suite en die waren in een apart gebouw. Dit leek meer op een klein paleisje. Er waren hier 4 suites, waarvan wij de enige bewoner waren. Er waren nog 5 suites in bijgebouwen. Deze gebouwen waren enige jaren geleden gebouwd van oude materialen. Daardoor leek het geheel ook oud, maar wel met modern comfort, zelfs luxe. Wij hadden een stookplaats met waterpijp, jacuzzi, massagedouche, bad, TV, CD installatie, etc. Verder oude tapijten, oude Ottomaanse (houten) meubelen, waarin veel houtsnijwerk. Oude prenten aan de muur. Een kingsize bed met een prima matras. Mooi houten plafond. Geen airco, maar dat was ook niet echt nodig. Overdag bleef het wonderlijk koel, door de gebruikte materialen en de nachten hier zijn tamelijk koud (10-11 graden), dus 's nachts balkondeur open gelaten. Ging prima. Wij hadden de enige suite met balkon(netje). Hiervandaan een fantastisch uitzicht op de tuin, waarin veel rozen. Ook lagen er badjassen klaar en badstof slippers. Die laatste mochten wij meenemen naar huis.
Voor een kijkje in "onze" suite, zie onze suite in het Kelebek Hotel

De eigenaar (Ali) is een verzamelaar van oude attributen, zoals kruiken, vazen, ramen, oude gebruiksvoorwerpen, ezelkarren, etc. Deze stonden her-en-der in de tuin en overige terreinen. De toegang tot dit (aparte) suites hotel, werd gevormd door een poort met oude houten deur (veel houten grendels).
De bar/restaurant/receptie/terras, was in het "gewone" hotel. Daarvoor moesten wij de poort uit en linksaf een andere poort door. Op het hele terrein, heel veel niveau verschillen. Daardoor veel hellingen en trappen. Het hotel lag hoog, bovenaan een smal en stijl wegje met kinderhoofdjes. Geen oord voor mensen die slecht ter been zijn. Overigens ligt heel Cappadocië op een hoogte van 1100-1200 mtr.

Via diverse niveaus, kom je op 2 terrassen. Niet groot, maar WAT een adembenemend uitzicht! Het hotel ligt bovenaan de Göreme vallei. Daardoor een panorama, waar je ook kijkt. Vooral bij het ondergaan van de zon, fraaie kleuren hier. Je hoort ook allerlei geluiden vanuit de omgeving, duidelijk echoën, zoals haan gekraai, koeien, honden en.....de gebeden vanaf de moskee. Er was hier ook een merkwaardige gewoonte, om enkele malen per dag "iets" over het dorp om te roepen. Zoals een huwelijk aankondiging, naar iemand zei. Deed mij denken aan een oude TV serie over een Engels vakantiekamp.
Verder over die terrassen: 1 was bedoelt als "lounge". Dus luie Turkse banken. Ook weer erg Ottomaans met oude kleden er op. Van hieruit weer prachtig uitzicht. Er was ook een stenen vuurplaats met BBQ faciliteit. Grote parasols. Het andere terras lag enkele treden hoger. Hier nog meer uitzicht. Dit was ook het terras waar je kon eten. Hier gebruikten wij het ontbijt en het avondeten. Voor de lunch waren wij meestal elders. Op dit terras was ook een soort verhoging met afdakje, waaronder weer zo'n "lounge" bank met kleden. Dit leek een Adelaarsnest. DE plaats om lekker in de schaduw een boek te lezen.
Via dit terras, kon je naar binnen, waar de bar was en ook daar kon je eten. Verder naar achteren was een fraaie kamer, zoals alles hier, oud Ottomaanse inrichting, die dienst deed als receptie/lounge/kantoor van de eigenaar. Alles was kleinschalig, dus als ik het heb over "binnen eten", dan heb ik het over drie of 4 tafels...Maar tijdens ons verblijf, was het niet bijzonder druk en hadden altijd plaats. Men was hier verder uiterst relaxed.
Onder deze etage, waren enige hotelkamers. Zelfde inrichting als die van ons, alleen waren dit geen suites en wat minder luxe, dus ook geen jacuzzi e.d. Op dit niveau, was ook de toegang tot 3 kamers die wel degelijk "rotskamers" waren. Deze waren uitgehouwen in twee typische puntrotsen, van zo'n 20 meter hoog. Deze hadden geen eigen was/douche gelegenheid en WC. Die waren in het tegenover liggende gebouw.  In feite is het hele hotel tussen- tegen- en op die rotswand gebouwd, met uitzicht op de Göremevallei.

Dag 1 (vrijdag):

De 1e volle dag hier. Nadat we 's morgens het hotelterrein hadden verkend, gingen wij naar het dorp. Oftewel: naar beneden, over het steile wegje met kinderhoofdjes. Het dorp Göreme, heet het (toeristen)centrum van Cappadocië te zijn. Maar van toeristen was niet veel te bekennen. Waren wij te vroeg? Had ook hier de slechtere economie toegeslagen? Ik weet het niet, maar het was nogal slaperig hier. Er waren wel wat souvenirwinkeltjes en boekingskantoortjes voor reizen, maar die hadden allemaal niks te doen en we werden ook niet aangesproken door hen. Erg relaxed, na b.v. Alanya of Bodrum. De meeste "drukte" kwam nog door het feit dat het centrum een kruispunt van twee doorgaande wegen was, maar ook dit was een relatieve drukte. Verder weinig bijzonders over het dorp te melden, voorzover wij het gezien hebben, want wij hadden slechts vier dagen beschikbaar in Cappadocië en dan moet je dus keuzes maken. Wel is Göreme een dorp dat zeer duidelijk tussen de vreemd gevormde rotsen gebouwd is, waar Cappdocië zijn bekendheid aan ontleent. Her-en-der, midden in het dorp, vind je die karakteristieke rotsen, van meest zo'n 20mtr. hoog. De meeste zijn uitgehouwen om ruimte te bieden aan bewoning of een winkeltje. Velen staan ook leeg en zien er uit als een ruïne, maar dat maakt het hier wel schilderachtig en in die zin is Göreme beslist een fraai en apart dorp. Daarvoor ga je hier ook heen.
Nog over de inwoners: wat mij zeer opviel, was de zeer westerse kleding. De jeugd zag er uit, als in ons eigen Zaandam, alleen hier geen tatoeages en/of piercings. Ook bij de ouderen hier geen of nauwelijks sluiers e.d. Gewoon westers. Buiten de dorpen, vooral veel oude mensen: zwoegende oude vrouwtjes op de velden en oudere mannen op de terrassen.

Enfin, we liepen door, het dorp weer uit, richting Openluchtmuseum, want DAT is verder de enige attractie hier. Na enige kilometers gelopen te hebben, in de hitte en onder een strak blauwe lucht, zien wij links van de weg, de "Vallei van de Zwaarden". Een verzameling vreemd gevormde rotsen met duidelijk zichtbare grotten/holen, maar dat is in heel Cappadocië zo. Wel maakt het van vallei tot vallei uit, hoe ze er uit zien: kleuren en vormen zijn vaak sterk verschillend. Dat maakt het hier ook zo boeiend.

Rechts, tegenover die vallei, de ingang van het "Openlucht museum". Ook hier weer, zeer rustig, ook al doet het aantal tourniquets anders vermoeden.
Het is niet zo vreselijk groot, maar je kunt hier toch wel tussen 1 en 2 uur doorbrengen. Het is een verzameling bijzonder gevormde rotsen, met grotten en holen en vooral uitgehouwen kerken. Daarvan is overigens niet veel meer van over. Je ziet vaak nog wel fraaie restanten van schilderwerk.
Het  is hier weer bijzonder, boeiend, mooie "plaatjes" waar je ook kijkt en....warm!

Voor alle duidelijkheid: ik geef in dit verslag geen historische- en geologische feiten. Daarvoor verwijs ik naar de vele info hierover in boekwinkels en op Internet. Dus alleen mijn eigen ervaringen.

Terug naar het dorp, waar we in een restaurantje  shish-kebab aten als lunch (het was inmiddels al 14.00 uur). Ook hier erg aardige mensen en ook weer erg relaxed. We zouden hier later nog 1x terugkomen.
Daarna terug naar hotel en lekker rustig in de fraaie tuin gezeten om verder te lezen in de "Da Vinci Code".
's Avonds diner op het terras, tegen zons ondergang. Dat is hier belangrijk vroeger dan bij "ons" en niet alleen door het tijdverschil van 1 uur. Daardoor fraaie kleuren over het dal.
We aten hier bewust vooral de "Turkse keuken". De kaart was trouwens niet erg uitgebreid. Helaas heb ik de namen en samenstellingen van de gerechten niet meer onthouden, maar het meeste smaakte ons prima.
Deze avond vroeg naar bed, want ons wacht een vroege- en bijzondere dag.....

Dag 2 (zaterdag):

Het grote moment is gekomen: onze vlucht met een hete luchtballon !!
Ik had dit thuis, via Internet al gereserveerd.
"s Morgens om 4.30 u. opstaan. Om 5.00 u. gehaald door een busje van Göreme balloons. Het was nog koud, dus jacks aan. Wij waren om 5.15 u. op een veld, ergens buiten Göreme. Het begon inmiddels al licht te worden.
Daar aangekomen, bleken er al vele mensen te zijn. We werden tot mijn verbazing, meteen welkom geheten door een man van het management, die ons welkom heette. Het bleek de man te zijn, met wie ik eerder een e-mail contact had en de reservering had gedaan. Wij kregen meteen een "cap", die voor anderen te koop was. Dit was onderdeel van een korting deal, die ik met hem had gemaakt. Deze persoonlijke geste, maakte indruk op mij.
Maar de aandacht ging daarna natuurlijk meteen naar de gigantische ballonnen, die men aan het "opblazen" was. Sommige stonden al omhoog. Anderen lagen nog plat op de grond. Ik ben ze door emoties (echt!) vergeten te tellen, maar het zullen er ca. 6 geweest zijn. Wat zijn die dingen groot, van dichtbij. De manden die er onder hingen, verschilden in grootte van ca. 6 persoons tot de 20 (!!) persoons waar wij in terecht kwamen. "Onze" ballon was de 2e die omhoog ging, meen ik.
Het instappen viel niet iedereen mee, maar was nog niets vergeleken bij het uitstappen...Er zaten een paar uitsparingen in de mand, waar je de voeten in kon zetten, om zou binnenboord te klimmen. Je zou een klein trapje verwachten. Er waren nogal wat ouderen bij. Op het moment dat wij aan de beurt waren, zaten er al 18 mensen in + de piloot. Eerst moest Gon aan de ene kant er in en vervolgens ik, aan de andere kant. daardoor stonden wij niet naast elkaar maar juist ver uit elkaar. Ik zag haar amper, door de vele andere mensen in de mand. Men moest om-en-om aan 2 kanten instappen, om het evenwicht in stand te houden.

......en toen kwamen wij ZEER rustig, los van de grond. Al snel kon je beneden je, de activiteiten zien, bij het opblazen en instappen van de overige ballons. Om je heen, al meerdere ballonnen, tegen een opkomende zon tussen de rotsen. Het was ZO vredig en rustig, dat ik waarachtig even vochtige ogen kreeg van emotie. Alle ballonnen hadden andere kleuren en motieven. Het is verder eigenlijk ondoenlijk om te beschrijven wat je zag. De zon kwam snel op en wierp fraaie kleuren op de rotsen en over de velden. Soms lastig fotograferen (96 gemaakt!) vanwege de soms sterke contrasten, hetgeen sowieso deze dagen een probleem bleek te zijn. Naar ik denk, vanwege de grotere hoogte.
De piloot gaf soms wat commentaar over het gebied waarover we vlogen. Zo gingen wij over de "rose vallei", de Göreme vallei en de "pigs vallei". Dit dus met al die bijzondere rotsen, met bijnamen als "feeën schoorsteen", kaboutermuts" en..."penisrots".
Het enige geluid wat je hoorde was de vuurstoot van de vlam, die hete lucht in de ballon bracht. En....dat voelde je ook!!!

Op een gegeven moment kwamen wij wel erg laag, in een vallei. Er bleek totaal geen wind te zijn op dat punt. ZEER langzaam, raakten wij de toppen van lage bomen en daarna zelfs het koren op het veld. Daarna zelfs een aardbeienplantje van dichtbij kunnen fotograferen! Dit duurde even. Jammer van de tijd, maar is "all in the game". Wij hadden een tocht van 45 minuten, dat 1 uur zou worden. Na enige tijd, lukte het de piloot weer omhoog te komen, maar nu dreven we weer langzaam naar een rots(punt)! Nou, daar gingen we maar net overheen! Ik denk minder dan 2 mtr....Pfoe! Ik wist even niet of ik zou blijven kijken naar het naderbij komen of juist niet. Uiteindelijk bleef ik maar "koelbloedig" het geheel fotograferen. Zie de foto rechts.
Goed: we waren er dus overheen. Maar daarna dreven wij richting.........een hoogspanningsleiding! Ook daar gingen wij tergend langzaam overheen en daarna was het tijd om te landen. Je ziet op de foto's, gemaakt na de landing, die leidingen duidelijk op de achtergrond.

Die landing ging weer vrijwel net zo soepel als het opstijgen. Dat viel mee, want tegen dit deel van de tocht, zag ik wel wat op. Van tevoren had de piloot al via walkietalkie aangegeven waar we zouden landen en we zagen, beneden ons, ook al een tractor met oplegger aankomen door het veld. Deze had al eerder geassisteerd bij een andere ballon landing, zo had ik gezien.
De medewerkers die hier bij waren, trokken aan de mand, om hem in een juiste positie te brengen, daar wij net boven een greppeltje zaten. Zwaar werk, lijkt mij.
....en toen het uitstappen: hier hadden wat mensen een probleem mee, onder wie Gon, mijn vrouw. Je moest je n.l. omhoog duwen en zo uit de mand klauteren en dan een sprongetje. Zelf had ik er geen probleem mee, maar ik kan mij indenken dat dit voor sommigen een heel avontuur was. Gon was er nogal geëmotioneerd van geworden, maar had toch geen spijt van dit avontuur. Ook het uitstappen moest om-en-om en 1 tegelijk, omdat anders de ballon weer zou opstijgen.

Na de landing, kregen wij meteen een glas "champagne". Dit is traditie bij deze sport. En daarna ons certificaat. Ons bewijs van deelname. Vervolgens maakten we nog wat foto's. Ik had gedacht dat er nog een groepsfoto gemaakt zou worden, maar men was nogal chaotisch. Ik geloof door tijdgebrek. De ballon mand werd weer gevuld met andere mensen, die eerder uit een andere ballon kwamen. Een overstap dus. Ik denk dat deze mensen een langere vlucht hadden. Wij gingen in een auto, die door twee meiden, die blijkbaar voor coureur studeerden, weer naar ons hotel werden gebracht. Een onvergetelijke ervaring, was ten einde...
Het was toen pas 7.30 uur. Ik had een onwerkelijk gevoel over wat wij voor die tijd al niet gedaan hadden. Nog maar even een uurtje naar bed, want het was nog te vroeg voor het ontbijt.

Na het ontbijt, gingen wij naar Göreme, om een lijnbus te pakken, richting Zelve, waar ook een Openluchtmuseum was. Dit is ca. 5km verder. Na enige tijd, zei de chauffeer dat we moesten uitstappen. We bleken op de hoek van een zijweg te staan, die inderdaad door een bord werd aangegeven als de weg naar het museum. Maar verder was er helemaal niets!! Dus maar gaan lopen, langs een verlaten, hete asfaltweg. Zag er niet hoopvol uit. Gelukkig stopte er na enige tijd een auto met een oudere man, die een bijverdienste rook. Nou, wij wilde best met hem mee, ook als was het een relatief duur ritje. We werden afgezet voor het museum. Naar later bleek, waren wij een andere fraaie bezienswaardigheid pal gepasseerd zonder dat het ons opviel.
Dit museum was nog meer verlaten dan die in Göreme. De toegangsprijs had ook hier weer meer iets symbolisch. Het was ook weer erg warm, met strak blauwe lucht. Ook hier weer vol contrasten, mede door de schaduwen van de rotsen.
Dit museum is te verdelen in 3 valleien. De eerste was half afgesloten wegens verzakking. De tweede werd het meest bezocht. De derde veel minder. Waarom weet ik ook niet.
We gingen toch eerst de eerste in. Veel klauterwerk. Veel grotten, soms met (vervallen) kerken er in. Zeer mooie natuur en kleuren, maar WARM! Gon had het er weer moeilijk mee. Op enig moment, kom je niet verder en moest dus weer terug. Daarna een stukje door de tweede en daarna toch maar niet aan de derde vallei begonnen. Gon kon niet meer...Dus terug naar de uitgang. Maar toen............hoe kwamen wij weer terug naar Göreme. Ik zag de bui al aankomen (er waren daar toen ook geen taxi's). Op enig moment werden wij aangesproken door een man, die ons al vertwijfeld zag kijken. Hij wilde ons wel weg brengen en rekende voor wat dat zou kosten. Waarschijnlijk stond die man daar ook voor dat doel. Dat hebben wij maar gedaan en al snel daarna werden wij, op ons verzoek, afgezet bij het restaurant in het centrum, waar wij al eerder de lunch hadden gebruikt. En ach...de prijs was naar onze maatstaven, nog steeds goedkoop, ook al wist ik dat ik teveel had betaald. Ik had er niet voor willen lopen en dat wist die man ook wel....
In het restaurant, nam Gon weer een shis-kebab en ik een Iskander-kebab. Ik wist niet wat het was. Een verrassing dus. Dat was het ook zeker, want het was een redelijk pittig gerecht, dat leek op een Pilav versie. Maar wel opgediend op een komfoortje met hete kooltjes er onder. Leuk en lekker!!
Daarna wat door het dorp gewandeld. Noodgedwongen omdat we de weg kwijt waren en nog even ergens wat gedronken op een terras met uitsluitend oudere mannen aan de thee (waar zijn al die toeristen toch...). Toen heeft een oud mannetje ons de weg gewezen naar het hotel (maar wel een alternatieve route...:-).
Terug gekomen in het hotel, maar weer de tuin in en lezen. Het werd toen wel wat winderig.

Voor de avond, hadden wij ook wat besproken. We zouden om 21.30 u. worden opgehaald voor een ritje naar de Saruhan karavanserai, waar een Derwish show zou zijn. Derwishen zijn van een geloof gemeenschap, die bekend is om zijn snel rondraaiende dansers met witte "jurken" en hoge mutsen. Deze hebben hun oorsprong in de stad Konya, vlak buiten Cappadocië.
De karavanserai was groot en mooi. Binnen waren in een galerij, 3 tribunes opgesteld. In het midden was een ruimte voor de dansers. Nou....dat viel ons zwaar tegen. Geruime tijd was er een uiterst slaapverwekkend gedeclameer van een uiteraard onverstaanbaar verhaal of gebed. Daarna eindeloze buigingen van de heren en daarna begon dan die dans. Maar ook dat viel me eigenlijk tegen, door de eentonigheid. "Gelukkig" duurde het maar een uurtje. Alleen de laatste 5 minuten mocht er gefotografeerd worden, maar dat lukte mij niet erg, omdat het er nogal donker was en de afstand te groot voor mijn flitser. Op de binnenplaats kregen wij nog een warm kruidendrankje, dat wij maar na de 1e slok  hebben teruggezet. Nog wel een positief punt: het leek mij allemaal erg oorspronkelijk; dus niet toeristisch.
Daarna terug naar het hotel en naar bed.
Toch weer een interessante, maar vermoeiende dag. En dan wisten wij nog niet wat er de volgende dag zou komen...

Dag 3 (zondag):

Voor deze dag, hadden wij een dagtocht geboekt. We werden om 9.30 u. opgehaald met een busje. Met nog slechts 3 andere personen, ook uit ons hotel en een reisleidster, vertrokken wij, richting Ihlara vallei. Eigenlijk een privètour dus. Heel prettig zo...

De 1e stop was Derinkuyu, een van de meest bekende ondergrondse steden in Cappadocië. Deze is zo'n 16-18 etages diep!!! Voor toeristen is die echter "maar" t.m. de 6e etage bereikbaar. Ooit konden hier zo'n 100.000 mensen hun toevlucht zoeken, in tijden van oorlog. Er waren ca. 600 ingangen, meest onder huizen verborgen. Nu is er echter 1 centrale ingang. Deze "stad" heeft veel indruk op ons gemaakt. Ons werd goed uitgelegd, HOE men hier leefde, maar dat is toch eigenlijk niet goed te begrijpen voor ons. Ik heb er enige foto's gemaakt, maar de omstandigheden waren daar toch niet optimaal voor. Bovendien lijkt op een gegeven moment alles op elkaar.

Daarna op weg naar de Ihlara vallei. Dat is eigenlijk een kloof in de aardkorst, aan de voet van een hoge vulkaan. De 2e in grootte. De hoogste (3800 mtr), is zichtbaar vanaf het hotelterras. De uitbarstingen van deze twee vulkanen waren 20 miljoen jaar geleden, samen met vervolgens erosie en aardverschuivingen,  verantwoordelijk voor het landschap zoals het hier nu is. Wat ook niet is voor te stellen, is dat die uitbarstingen zo'n 10.000 jaar geduurd hebben (..).

In een dorpje aan de rand van deze kloof, konden wij een trap afdalen tot op de bodem. Dat waren wel heel veel treden...Op deze plaatsen ook fraaie uitzichten en (dus) fraaie foto's. Maar ook hier weer: de schoonheid is vrijwel niet in foto's te vangen. Onderaan de trappen, een in de rots uitgehouwen kerkje, althans, wat het eens was. Er zijn er hier velen van in deze kloof, maar we hebben de overigen verder maar links laten liggen.
Daarna was het een kwestie van: ca. 3 km lopen langs een snel stromend beekje, tussen struiken en door bossages, over keien en stenen, met links en rechts steile rotswanden en fraaie kleuren, met daarin holen. Kortom: werkelijk adembenemend mooi, maar soms een redelijk zware wandeling. De totale kloof is 15km lang. Onderweg kwamen we nog een Turks gezin tegen, aan de BBQ en vissen. Verder puur natuur, veel vogels en vlinders.
Aan het eind van de wandeling (Gon was de uitputting nabij...), was er rechts een brugje met aan de andere kant, een restaurant aan het water. Zoals we vorig jaar in de buurt van Alanya ook al zagen, terrassen, op de oever en gedeeltelijk in het water gebouwd. Een heerlijke plek om even op adem te komen en de lunch te gebruiken. Het was inmiddels al ca. 14.00 uur.
Daarna weer met ons busje, dat daar weer voor ons klaar stond, de tocht vervolgt.

Na enige tijd, kwamen we aan bij Selime. Dat is de naam voor een verzameling graven in holen. Deze waren echter bereikbaar na enig klim werk. Gon had de moed opgegeven en bleef nu beneden. Ik dus verder met de anderen. Ook hier: fraaie panorama's. Zo maakten een aardige dame uit Indonesië en ik, een foto door een gat in de rotswand. We draaiden ons om en......weg was ieder! Oeps! Op deze plek raak je makkelijk de weg kwijt, dus lichte schrik. We hebben dus wat heen en weer geklauterd, voordat we onze gids weer tegen kwamen. Maar ja, het brengt mensen wel dichter tot elkaar. We hebben maar even onze visitekaartjes uitgewisseld...:-) Ze wil volgend jaar naar Nederland op vakantie en ik heb haar aangeboden de Zaanse Schans te laten zien. We zullen zien...

Daarna gingen we verder naar een Karavanserai. Deze was wel minder fraai, dan de gene, waar wij zaterdag j.l. waren, voor die dansende Derwishen. Veel meer ruïne. Maar toch wel imponerend.

Nu was het toch echt afgelopen met deze tocht en rond 18.30 uur, waren wij weer terug in het hotel. Het was een tocht met vele hoogtepunten.

Dag 4 (maandag):

Onze laatste dag in Cappadocië. We wilden het vandaag was rustiger aan doen, want de komende nacht zou kort zijn, vanwege de terugkeer naar Holland.
Na enig overleg met onze chauffeur van de dagtocht, zou hij ons een privé tour bezorgen. Voor een vaste prijs, stond de route wel vast, maar konden wij zelf onderweg aangeven waar we zouden stoppen en hoelang. Het was een tocht voor een paar uur. Dat dus besproken. Onder het ontbijt, kwam ik onze Indonesische dame tegen, die net terug was van haar ballonvlucht. Zij had nog geen verdere plannen voor die dag. Ik heb haar toen voorgesteld met ons mee te gaan. Dan konden de kosten ook gedeeld worden. Dat vond zij een goed plan en zij ging dus mee. Iedereen blij.

De 1e stop, was net buiten Göreme, op een bergtop. Hier een prachtig panorama over het Göreme dal. We hadden al eerder mensen op een bergtop zien staan, vanaf ons hotelterras en vroegen ons hoe die daar kwamen. Welnu: dat was deze plek.

De volgende stop was een verzameling rotsen, vlak voor het Openluchtmuseum van Zelve. Hier waren wij dus zaterdag j.l. gewoon voorbij gereden, zonder ze te zien. Het lag ook wat van de weg af, verscholen achter een aantal souvenirtentjes.
Deze rotsen zijn bekend vanwege de fraaie vormgeving. Ze leken op drie armige kandelaars en dat is ook hun bijnaam (candle rocks). Deze plek heet: Pasabagi, maar dan met een Turks letter die niet op mijn toetsenbord zit. Erg mooi, alleen vandaag zat het weer wat tegen. Het was niet alleen koeler en meer wind, maar vooral ook af en toe vrij donkere wolken. Zo ook hier. Jammer, want een aantal foto's zouden mooier hebben kunnen zijn, met meer zon.

Toen door naar de Devrent vallei. Deze plek is bekend vanwege de rotsen in de vorm van rotsen met een horizontale steen, die op de top lijkt te wiebelen. Een natuur verschijnsel, als gevolg van erosie. Deze vallei heeft de bijnaam: "Valley of the fairey chimneys".
Eerder kwamen wij hier ook bij een groep rotsen, waar je met enige fantasie, dierfiguren uit kunt halen. Er was er 1, waarbij dat niet moeilijk was, n.l. een kameel ( animal rocks, camel rock)Hier gelukkig weer wat zon, daardoor fraaie foto's kunnen maken.

We vervolgden onze weg naar Mustafapasa. Dit oude dorpje is vooral bekend vanwege zijn oude Griekse architectuur. Tot 1926 woonden hier n.l. veel Grieken, die toen terug moesten verhuizen naar Griekenland a.g.v. een vrede overeenkomst tussen Griekenland en Turkije (gedwongen volkeren ruil). We waren in een eethuis dat er inderdaad zeer Grieks (en oud) uit zag. Hier nog fraaie foto's gemaakt.

Nu door naar de laatste stop: Ortahisar. Dit is een dorp dat op- en tegen een berg is gebouwd. Maar wel op een bijzondere manier. Het leek op een vesting en die was er ook, op de top. Het  deed mij hier sterk denken aan een plaats uit  "Lord of the Rings".  Prachtig!!

Nu terug naar het hotel. Verder de hele middag "gelounched" op het terras. De Da Vinci code uitgelezen. Zo, nu kan ik weer rustig slapen. De wekker zal gaan om 2.30 uur. Om 3.00 uur worden wij naar het vliegveld in Kayserie gebracht, waar wij om 4.00 u. aankomen. Ons vliegtuig naar Istanbul vertrekt om 5.00 uur. Aankomst in Istanbul om ca. 6.15 en we vertrekken weer richting Amsterdam, om 7.45 u. We komen om 10.45 u. plaatselijke tijd aan op Schiphol en zijn om 11.45 uur weer thuis. Pfoe!! Dat waren me wel een paar dagen! Onvergetelijk en een aanrader voor iedereen die wat bijzonders wil zien.

Je kunt mij altijd een e-mail sturen voor aanvullende vragen.